به گزارش اسلامیک اسپرت، اگر جزو آن دسته از علاقه‌مندان فوتبال هستید که دوست دارید بازی‌های حساسی به سان ال‌کلاسیکوی وطنی پُرگل از آب دربیاید، این بازی انتخاب درستی برای شما نبوده است. دلیل آن هم ساده است، شرایط دو تیم در جدول و تعداد هفته‌های باقی مانده به پایان لیگ!

اول سراغ پرسپولیس برویم که در آستانه هت‌تریک قهرمانی در لیگ است و اما در آسیا نزدیک به دروازه خروجی! پنج امتیاز بالاتر از تیم دوم جدول (البته با یک بازی بیشتر) و هفته آینده باید به یادگار امام لشگرکشی کند. در حقیقت گرفتن دو امتیاز از مجموع این بازی با سپاهان و تراکتور هم می‌تواند آنها را در فاصله دو بازی نسبتا آسان با ماشین‌سازی و پارس جم، افسار قهرمانی را در دستان خودشان نگه دارد.

نیمی از این راه طی شد و حالا می‌ماند تک امتیاز بازی با تراکتور. پس نتیجه می‌گیریم ریسک بازی تهاجمی و یورش همه‌جانبه برای برانکو می‌توانست عواقب نگران‌کننده‌ای برای دستیابی به سومین قهرمانی پیاپی داشته باشد. این یک امتیاز جایی ارزش بالای خود را نشان خواهد داد که به عنوان مثال همین فردا استقلالی‌ها در مشهد امتیاز از دست بدهند!

اما برویم سراغ سپاهان، تیمی که روی کاغذ شانس قهرمانی دارد و انتظار بیشتری از آنها می‌رفت تا برای بُردن پرسپولیس در آزادی تقلا کنند. با اینکه زردپوشان اصفهانی تمام نفراتشان را در اختیار داشتند و اتفاقا بهترین بازیکن‌شان یعنی کی‌روش استنلی مزاحمت‌های شجاع خلیل‌زاده غایب را در طول نود دقیقه احساس نمی‌کرد اما سیستم بازی تیم قلعه‌نویی آن چیزی نبود که بتواند استنلی را داخل باکس پرسپولیسی‌ها نگه دارد. به نظر می‌رسید امیر قلعه‌نویی هم بیشتر از اینکه دنبال زدن گل باشد، در درجه اول گل نخوردن را در دستور کار تیمش قرار داده بود و در مجموع هر دو تیم روی استفاده از ضدحمله‌ها حساب کرده بودند!

به تمام این موارد فنی اضافه کنید، اتمسفر پرالتهاب آزادی که اجازه شکل گرفتن بازیِ بدون توقف را از هر دو تیم گرفته بود. دُرست در لحظاتی که با حمله یک تیم، انتظار پاتک تیم مقابل را می‌کِشیدیم تا بازی گرم شود و به سوی فتح دروازه‌ها برویم، یک خطای معمولی با هجوم بازیکنان دو تیم و اعتراضات‌شان همراه می‌شد و البته مربیان دو تیم هم (خصوصا کادر فنی سپاهان و امیر قلعه‌نویی) به آتش این حاشیه‌ها می‌افزودند.

خلاصه اینکه این بازی در طول نود دقیقه تنها دو ضربه در چارچوب داشت و همین موضوع نشان می‌دهد بازیکنان دو تیم بیشتر از اینکه بخواهند روی کارهای هجومی تمرکز داشته باشند، انرژی و تلاش‌شان را در جای دیگری گذاشته بودند؛ دفاع و درگیری!