به گزارش اسلامیک اسپرت، اگر خبر توئیتری روزنامه نواف‌الاسبوی عربستان صحت داشته باشد علیرضا فغانی برای قضاوت بازی برگشت فینال لیگ قهرمانان آسیای ۲۰۱۹ گزینش شده. مسابقه رفت نهایی بین‌ الهلال عربستان و اوراوا ردز ژاپن را که ۱۸ آبان در شهر ریاض انجام می‌شود یک داور عراقی سوت خواهد زد اما مسابقه برگشت که طبعاً حساس‌تر و سنگین‌تر خواهد بود و سوم آذر سر می‌گیرد با قضاوت فغانی در شهر اوراوای ژاپن برگزار خواهد شد. 

حتی یک نگاه سرسری به کارنامه‌ای که فغانی از ۲۰۱۵ به بعد برای خود فراهم آورده، مشهورترین داوران جهان را هم نسبت به فغانی دچار رشک و حسد خواهد کرد. نوار طلایی فغانی در امر داوری از اوایل سال ۲۰۱۵ آغاز شد. هنگامی که او فینال جام ملت‌های آسیا آن‌سال را بین استرالیای میزبان و کره‌جنوبی سوت زد و این مسابقه‌ای بود که کانگوروها آن را در وقت اضافه فتح کردند و فغانی به این سبب به‌موقعیت قضاوت آن نایل آمد که تیم ملی کشورش - ایران- در یک‌چهارم نهایی به عراق باخت و حذف این تیم فغانی و همکارانش را تا پایان رقابت‌ها در این تورنمنت نگه داشت و بزرگ‌ترین مسابقه را به سوی آنها سوق داد. چیزی که اگر ایران فینالیست می‌شد، طبعاً فغانی به سبب ملیت‌اش قادر به کسب آن نبود.

قضاوت مسابقه «مسی» 

فغانی در ادامه آن سال دیداری را سوت زد که اگر از نظر غربی‌ها بزرگ‌تر از فینال جام ملت‌ها نبوده‌ باشد کوچک‌تر هم نبوده است. وی در مسابقه جالبی که بارسلونای اسپانیا و ریورپلاته آرژانتین بر سر عنوان قهرمانی باشگاه‌های جهان انجام دادند، سوت قضاوت را در دهان گذاشت و با اینکه گفته شد خطای هند لیونل مسی را در مقدمات به ثمر رسیدن گل اول بارسا ندیده است اما این دیدار را هم که به برد قاطع و قهرمانی تیم اسپانیایی انجامید، تا پایان مدیریت کرد. 

قدم بعدی فغانی از دوتای قبلی هم بلندتر بود زیرا فینال فوتبال المپیک ۲۰۱۶ ریو را به او سپردند و او اولین قاضی آسیایی سال‌های معاصر شد که به این توفیق رسیده است. آسیایی‌ها البته با روشن ایرماتوف ازبکستانی در ۱۰ سال گذشته به قضاوت‌های بزرگی ولو در جام‌های جهانی نایل شده بودند ولی فغانی با انجام کار فوق نه فقط جامعه داوری آسیا را سرفراز و صاحب اعتبار بیشتری ساخت بلکه تأکید کرد که داور خوب می‌تواند از هر کشوری بیاید و این هنر فقط مختص ۱۰ یا ۲۰ کشور و ملل خاص نیست.

اگر فیفا آن تصمیم را نمی‌گرفت 

فغانی و تیم داوری‌اش که متشکل از دو داور دیگر ایرانی با نام‌های رضا سخندان و محمدرضا منصوری بود، طبعاً برای قضاوت در مرحله نهایی جام‌جهانی ۲۰۱۸ در خاک روسیه هم دعوت شدند زیرا بیلان عالی آنها در سال‌های منتهی به جشنواره بزرگ روسیه چیزی نبود که بتوان چشم بر آن بست. فغانی و تیمش دو داوری درجه یک در مراحل گروهی و حذفی جام ارائه دادند و پاداش آن کسب قضاوت دیدار رده‌بندی جام بین بلژیک و انگلیس بود که بلژیک آن را برد و سوم جهان شد. 

دو نکته در این ارتباط گفتنی است. اگر فیفا در یک «کج‌مداری منظوردار» اقدام به انتخاب همان داوری برای دیدار نهایی نمی‌کرد که پیش‌تر مسابقه افتتاحیه را هم سوت زده بود، فغانی و سخندان و منصوری فینال را هم قضاوت می‌کردند و این چیزی بود که می‌شد حق مسلم آنها برشمرد. نکته دوم این بود که به‌رغم حضور محمد فنایی در فینال جام جهانی ۱۹۹۴ در خاک آمریکا فغانی فقط خط نگهدار آن مسابقه محسوب می‌شد و نه مردی که سوت بر دهان قضاوت را در دل میدان انجام می‌دهد و اگر براساس این موضوع کار فغانی را مهم‌تر و به‌لحاظ جایگاه فنی و دستاورد ورزشی و مرتبت فوتبال بالاتر از کار سال ۹۴ فنایی تلقی کنیم، چندان به خطا نرفته‌ایم.

یک افسوس

اما دیداری احتمالاً پیش‌روی فغانی قرار می‌گیرد که شاید به‌لحاظ اهمیت و کلاس و اعتبار به هیچ یک از مسابقات مورد بحث نرسد زیرا فینال لیگ قهرمانان آسیا کجا و دیدار نهایی المپیک و جام‌جهانی باشگاه‌ها کجا. با این حال اگر قرار بود دیدار دیگری از راه می‌رسید که اضافه شدنش به‌کارنامه فغانی موجب جورتر شدن جنس او و کاملتر شدن پرونده وی می‌شد، فینال لیگ قهرمانان آسیا چنین چیزی است. فقط حیف که او در یک تصمیم بالنسبه حرفه‌ای و اقدامی سلیقه‌ای چند ماهی است که جامعه فوتبال ایران را ترک کرده و مقیم استرالیا شده و قضاوتش را در لیگ این کشور هم آغاز کرده و معلوم نیست که قضاوت‌های مهم بعدی‌اش به‌نام ایران خواهد بود یا استرالیا. براین اساس اگر روزی غصه بخوریم که او فینال جام جهانی ۲۰۲۲ را هم در قطر سوت زده (اما با نام استرالیا) افسوس‌اش بر دل ما بیشتر خواهد نشست. چیزی که برای سوپرمن داوری ایران و آسیا همانقدر محتمل است که سخت ‌و دور از ذهن و دست نیافتنی.