وقتی دست و دلمان مقابل تاجیکها هم میلرزد
به گزارش اسلامیک اسپرت، قهرمانی تیم ملی جوانان فوتبال ایران در مسابقات آسیای میانه این رده سنی که کوفاکاپ هم نامیده میشود و اواخر هفته پیش در تاجیکستان به دست آمد، بیش از آنکه رنگ و بوی خوش و نماد یک اقتدار بینالمللی و حتی منطقهای داشته باشد، حاوی این پیام آشکار است که دستکم در ردههای سنی پایه نزولی را متحمل شدهایم که در سالهای معاصر بیسابقه بوده است.شاگردان سیروس پورموسوی پس از غلبه بر ازبکستان، افغانستان و ترکمنستان در دیدارهای اول خود فقط در سایه یک نتیجه مساوی یک بر یک برابر تاجیکستان در مسابقه پایانی خود جام قهرمانی را در آغوش گرفتند.
۱۰ روز پیشتر تیم ملی نوجوانان ایران در همین مکان (دوشنبه مرکز تاجیکستان) و در بین شش تیم آسیای میانهای این رده سنی فقط به رتبه سوم دست یافته بودند و وقتی از حسین عبدی سرمربی آن تیم دلایل آن نزول شگرف پرسیده شد، گفته بود داراییها و پرسنل تیم ملی نوجوانان به دو گروه تقسیم شده بود و یک گروه به تورنمنت بینالمللی چین گسیل شده بود و گروه دیگر به تاجیکستان و بنابراین اگر هدف او و همکارانش واقعاً کسب عنوان قهرمانی بود، کل نیروهای خود را به دوشنبه گسیل میداشتند.
قصور از کیست؟
پورموسوی اما با تمام نیروهای خود به آن شهر رفته بود و باز از پس تاجیکها برنیامد و نوجوانان هم به تاجیکستان و هم افغانستان باخته بودند. در هر دو حالت و در مورد هر دو تیم فوق باید پرسید آیا توان فوتبال ذاتی ایران تا به آن حد نزول کرده که حتی از عهده این کشورها که سالها کیسهشان مقابل ما پر از گل میشد، برنیاییم و بازیهایمان با آنها و نظایر آنان گره بخورد؟ آیا قصور از ما است که تدارک شایستهای نداریم و نزول محسوسی داشتهایم یا باید تاجیکها و افغانها و ترکمنها را تحسین و قدرت گرفتن احتمالی آنها را اسباب تنزل خود توصیف کنیم؟ اصولاً از کی اینگونه کشورها که پیشتر تسلیم محض ما بودند، قادر به هماوردی با ما شدهاند و اگر فدراسیون متوجه کاستیهایی در کارهای این دو تیم ملی شده، چه طرحی برای رفع آنها و تجدید سازمان تیمهای ملی دارد؟
تکلیف امیدها چه میشود؟
سؤال مهمتر اینکه اگر قرار است تیم ملی امید نیز که برگرفته از محصولات تیمهای ملی ردههای سنی پایینتر و متکی بر نفرات پیشین آن تیمها است، سقف پروازی از همین دست داشته باشد، چگونه با خود میپنداریم که بختی برای صعود این تیم به بازیهای المپیک ۲۰۲۰ توکیو وجود دارد و یاران قائدی و نورافکن و شکاری قادرند در آوردگاه تایلند در دیماه مجوز سفر به توکیو را بگیرند و آن هم بر پایه دانش مربیگری مردی (فرهاد مجیدی) که در کل زمان نشستناش در مقام سرمربی یک تیم (استقلال) از پنج هفته فراتر نمیرفت و هدایت امیدها نخستین تجربه او در سطح ملی به حساب میآید.
ساز و کارهای معیوب
مسئولان امر باید ساز و کارهای موجود را از نو بسنجند و طبعاً از خود بپرسند وقتی برای قهرمانی در میان نوجوانان و جوانان آسیای میانه هم مشکل داریم، چطور میخواهیم در پیکارهای قهرمانی کل آسیا به مقصود و هدف برسیم و اگر چیزی در چرخه تولید و بهرهگیری میلنگد، آن چیز کدام است و چه باید کرد؟ آیا حتی پرسیدن این سؤال نیز نشانگر وضعیت بسیار بد فوتبال کشور و حاکی از متمرکز بودن همه چیز و همه کس روی تیم ملی بزرگسالان و بیپناه و بدون پشتوانه ماندن ردههای سنی پایینتر نیست؟
- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
