به گزارش اسلامیک اسپرت، مسابقه حساس و سنتی تیم های ملی اسکاتلند و انگلیس یک پایان رؤیایی داشت و ۳ گل در اواخر بازی از خط دروازه ها عبور کرد. نمایش قابل تقدیر اسکاتلند در ورزشگاه همپدن پارک به گونه ای بود که حتی گوردون استراکان سرمربی این تیم از نتیجه تساوی چندان راضی به نظر نمی رسید.

 دیدار تیم های ملی فوتبال اسکاتلند و انگلیس در چارچوب مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۱۸ در قاره اروپا به تساوی ۲-۲ انجامید. در جریان بازی و بر خلاف تصور، برتری محسوسی را از انگلیسی ها شاهد نبودیم و چند حمله معدود «سه شیرها» نیز با تکیه بر حرکات پا به توپ آدام لالانا صورت گرفت. وقتی که الکس آکسلید چمبرلین گل نخست بازی را با اشتباه محرز کریگ گوردون دروازه بان اسکاتلند به ثمر رساند، کمتر کسی پیش بینی می کرد که شاگردان گرت ساوت گیت در پایان مسابقه، برای فرار از شکست جشن بگیرند. هری کین در روزی که بازوبند کاپیتانی انگلیس را بر بازو داشت، پس از چند فرصت سوزی بالاخره در واپسین دقایق بازی توانست انگلیس را از کابوس شکست در گلاسکو رهانیده و رکورد شکست ناپذیری «سه شیرها» در مرحله مقدماتی جام جهانی را به ۳۵ بازی برساند. هری کین بعد از یک سال برای تیم ملی کشورش گلزنی کرد.

اسکاتلند یک شروع مقتدرانه را در این بازی تجربه کرد ولی به تدریج تیم میهمان کنترل بازی را در اختیار گرفت. تکل خشن ثانیه ۱۵۰ اسکات براون کاپیتان قلدر اسکاتلند روی پای دله الی، ندای یک جنگ تمام عیار از نوع بریتانیایی را می داد. اگر چه توپ و میدان غالباً در اختیار انگلیسی ها بود اما برتری محسوسی از لحاظ ایجاد موقعیت و فشار عمده به روی دروازه حریف را شاهد نبودیم. رابرت اسنودگراس در میانه میدان بسیار ضعیف ظاهر شد و استیوارت آرمسترانگ نیز نتوانست خود را به حریف تحمیل نماید. البته جیمز موریسون یکی دیگر از هافبک های اسکاتلند هم در جریان بازی به ویژه در نیمه اول محو بود و همین باعث شد تا لی گریفیتس مهاجم هدف این تیم در جریان بازی کاملاً ایزوله باشد. در نهایت نیز ضربات شروع مجدد این گره کور را برای اسکاتلندی ها باز کرد.

اسکاتلند در اواخر بازی توانست دو گل کاملاً مشابه را توسط لی گریفیتس مهاجم ارزشمند سلتیک به ثمر برساند که جو هارت در گل شدن هر دو ضربه آزاد گریفیتس، مقصر بود. یک بار دیگر ضعف جو هارت در شیرجه به سمت چپ نمود پیدا کرد و در عین حال، مشکلات خط حمله انگلیس چشم گیر به نظر می رسید. انگلیس چند فرصت خوب را در جریان بازی از دست داد و عدم وجود یک تمام کننده قهار، هشدار بزرگی برای گرت ساوت گیت است. الکس آکسلید چمبرلین و رحیم استرلینگ از معدود ستاره های آماده «سه شیرها» در این مسابقه بودند. رویدادهای این بازی نشان داد که دوران ماه عسل ساوت گیت روی نیمکت تیم ملی به پایان رسیده و او باید خودش را برای روزهای سخت و موج انتقادات آماده بسازد. شاید حضور در اردوی نیروهای دریایی ویژه ارتش انگلستان موسوم به «Royal Marines» نیز نتواند مانع روزهای دشوار آینده برای شاگردان گرت ساوت گیت باشد.

اگر چه این نتیجه تساوی برای شاگردان گوردون استراکان به تلخی یک شکست بود و شانس اسکاتلند برای نخستین صعود به جام جهانی پس از سال ۱۹۹۸ را کاهش داد، اما مبین پیشرفت این تیم طی چند مدت اخیر بود. گلزنی هری کین در واپسین دقیقه بازی اجازه نداد که اسکاتلند به نخستین پیروزی خود مقابل رقیب دیرین در ورزشگاه همپدن پارک از سال ۱۹۸۵ به بعد دست یابد. وقتی بازیکن های اسکاتلند در پایان مسابقه مغموم و مبهوت بودند، یعنی نتیجه تساوی را به مثابه یک ناکامی پنداشتند که در واقع نیز چنین است. البته اسکاتلند در این مسابقه چندان حمله نکرد و روی دروازه حریف فشار نیاورد به جز دو گلی که با ضربات ایستگاهی به ثمر رساند اما همین نتیجه و نمایش نیز به ادامه حضور استراکان روی نیمکت اسکاتلند کمک خواهد کرد. فراموش نکنیم که طی سال های اخیر کلیه تیم های منتسب به بریتانیا از ولز و ایرلند شمالی گرفته تا انگلیس و جمهوری ایرلند حداقل یک بار در تورنمنت های معتبر حضور یافته و از قضا، نتایج نسبتاً مقبولی را به دست آورده اند.

یکی از سورپرایزهای این بازی، دومین حضور جیک لیورمور در ترکیب اصلی انگلیس بود. جیک لیورمور و اریک دایر به عنوان هافبک دفاعی، با خشونت عمده بازیکن های مقابل خود رو به رو شدند. لیورمور در این بازی فرای حد انتظار نشان داد و به ویژه در اوج فشار حریف، نقش مهمی را در هدایت تیم خود در میانه میدان ایفا نمود. او چند بار به ویژه در نیمه دوم وارد فاز هجومی شده و در چند حمله مشارکت داشت. اگر چه کمبود مهره در خط هافبک منجر به استفاده از لیورمور گردید، ولی در مجموع یک بازی خوب را از وی شاهد بودیم. بیشترین انتقادها پس از این بازی، متوجه جو هارت و دو گل مشابهی دریافتی توسط وی شد. گری نویل یکی از کارشناس هایی بود که جو هارت را مورد سرزنش قرار داد.

گوردون استراکان نیز برای اولین بار پس از شکست ۳-۰ مقابل انگلیس در مسابقه رفت، ترجیح داد تا کریستوف برا مدافع تیم هارتس را در قلب خط دفاعی قرار دهد. استراکان در این بازی از سیستم دفاع ۳ نفره استفاده کرد و کایران تیرنی را در سمت چپ به بازی گرفت. اگر چه حضور تیرنی در دفاع ۳ نفره مانع مشارکت وی در کارهای هجومی بود اما مدافع ارزشمند و ۲۰ ساله سلتیک باز هم هوش، دقت و زمان شناسی خود را به رخ کشید. تیرنی نقش به سزایی در مهار مارکوس رشفورد و ایجاد فضای حداقل برای مهاجمان انگلیس داشت و شاید تنها بدشانسی این پدیده فوتبال اسکاتلند، برخورد نا به هنگام با استیوارت آرمسترانگ در صحنه گل اول انگلیس بود.

شاید بتوان این نتیجه را آغاز روزهای خوب تیم ملی اسکاتلند پس از ۱۰ سال جهنمی دانست. آخرین پیروزی عمده اسکاتلند به دیدار مقابل فرانسه در سال ۲۰۰۶ مربوط می شود. ناکامی های بزرگ این تیم در پاییز گذشته و شکست های سنگین مقابل اسلواکی و انگلیس وضعیت گوردون استراکان را به خطر انداخته بود اما پیروزی مقابل اسلوونی در ماه مارس گذشته و همچنین بازی اخیر با انگلیس نشان داد که اسکاتلند حتی در صورت عدم حضور در جام جهانی ۲۰۱۸، باز هم باید به سال های آینده امیدوار باقی بماند. همین تیم اسکاتلند در شکست ۳-۰ در ومبلی، نه در خط حمله و نه در خط دفاع هیچ حرفی برای گفتن نداشت.

ذکر چند نکته فنی مهم پیرامون این بازی بسیار ضروری به نظر می رسد. هری کین با گلزنی در این بازی ثابت کرد که بهترین انتخاب برای بازوبند کاپیتانی «سه شیرها» است. اگر چه نمایش او به اندازه بازی در تاتنهام درخشان نبود ولی نمی توان نقش هری کین را انکار کرد. تعویض های گرت ساوت گیت یکی دیگر از نکات بارز این بازی بود. چمبرلین چند دقیقه پس از حضور در زمین، گل نخست انگلیس را زد و رحیم استرلینگ نیز دومین تعویضی ساوت گیت یک پاس گل حیاتی را در آخرین لحظه برای کین فرستاد تا انگلیسی ها از شکست در گلاسکو نجات یابند. نیمکت نشینی جان استونز گران قیمت ترین مدافع تاریخ فوتبال انگلیس و حضور رایان برتراند در سمت چپ خط دفاعی در غیاب دنی رُز جالب توجه بود. نفوذهای مارکوس رشفورد به عمق مدافعان حریف در حالی صورت می گرفت که تیم انگلیس نیاز به کشاندن مدافعان حریف به کناره های زمین داشت. رشفورد یکی از ضعیف ترین چهره های انگلیس در این بازی بود که پویایی لازم را نداشت و تعویض وی جریان بازی را تغییر داد.

یکی از نکات جالب این بازی، احترام متقابل تماشاگرهای دو تیم به یکدیگر بود. این مسابقه دقیقاًً چند ساعت پس از انتخابات بریتانیا برگزار شد. در روزهایی که بحث Brexit (خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا) مطرح بوده و کابینه ترزا می برای این انتقال تاریخی آماده می شود، تماشاگرهای انگلیسی و اسکاتلندی با کمترین تنش ممکن به تماشای این بازی نشستند. بر کسی پوشیده نیست که اسکاتلندی ها به ادامه حضور در اتحادیه اروپا رأی دادند در حالی که رأی اکثریت انگلیسی ها به جدایی از اتحادیه بود و همین اتفاقات باعث شد تا شکاف بزرگ تری بین انگلیس و اسکاتلند به وجود آید. یک دقیقه سکوت پیش از شروع مسابقه برای احترام به کشته شده های حوادث تروریستی اخیر در منچستر و لندن یکی دیگر از نکات حاشیه ای جالب پیرامون این بازی بود. البته آخر این داستان چندان هم پایان هندی نداشت، درست همان جایی که پس از سوت پایان مسابقه، تماشاگرهای انگلیسی به بی رحمانه ترین شکل ممکن این آواز را سر دادند:

باز هم اسکاتلند در خانه می ماند!

آخرین پیروزی اسکاتلندی ها در ورزشگاه همپدن پارک گلاسکو مقابل رقیب دیرین خود، به سال ۱۹۸۵ مربوط می شود که با تک گل دقیقه ۶۹ ریچارد گاف، این برتری حاصل شد. اسکاتلند در سال ۱۹۶۷ نیز یک پیروزی تاریخی را مقابل تیم قهرمان دنیا در ورزشگاه ومبلی به دست آورد. گل های دنیس لاو، بابی لنوکس و جیم مک کالیگ پیروزی تاریخی ۳-۲ اسکاتلندی ها را در خاک انگلستان رقم زد. جالب این که «Tartan Army، ارتش تارتان» [لقب تیم ملی اسکاتلند] ۱۰ سال بعد یعنی در سال ۱۹۷۷ نیز در خاک انگلستان به پیروزی ۲-۱ دست یافت ولی ۴۰ سال بعد، هری کین با گل دقیقه ۳+۹۰ ، مانع تحقق یک پیروزی تاریخی دیگر برای اسکاتلندی ها شد. شاید بتوان گفت که سربازان «Royal Marines» این بار توقف بزرگی را مقابل «Tartan Army» تجربه کردند.